Mama, mama, mama…

Echt, een mamaperiode, je moet er niet op roepen. Ik spreek uit ervaring, want Lenne heeft er momenteel één achter de rug. Niet evident, ook voor papa B. niet. 

img_3472

Troosten = mama. Eten geven = mama. Spelen = mama. Lezen = mama. Zelfs een pamper verversen = mama. Alles was gewoon mama. Lenne hing de voorbije tijd echt enorm aan mij. Ook al vond ik het enerzijds echt plezant dat ze zo gesteld is op mij, anderzijds is het op sommige momenten gewoon even genoeg en zou ik willen dat ze even naar papa rent of dat het gewoon maar ok is dat papa even iets doet en dat ik intussen iets anders kan doen.

Die mamaperiode gaat echt ver, want het is zelfs zo dat Lenne op een bepaald moment mijn man zelfs geen kus meer wou geven of geen knuffel. Dat ze telkens neen zei en dat ik echt moest aandringen om het wel te doen. Ze wou gewoon nooit bij mijn man gaan en hij voelde zich wat aan de kant gezet. Logisch ook, ik zou hetzelfde gevoel gehad hebben in zijn geval. Ze begon te wenen of liep gewoon naar mij dan en kwam dan aan mijn benen hangen. Uiteindelijk gaf ze wel een kus, maar het ging niet vanzelf.

Hoe we er mee omgaan?

Voor sommige dingen zeggen we echt: neen. Papa gaat nu dit of dat doen, mama kan nu niet of papa wil het graag doen. Anders is het echt geen doen, want dan geef je altijd toe aan haar en dat vinden we niet kunnen. Bij het eten probeerden we er gewoon voor te zorgen dat mijn man eerst eten begon te geven en niet ik, want anders zei ze toch altijd neen. Of als ze het niet wou, zeiden we echt van: papa gaat nu jou een hapje geven, want papa wil dat ook graag doen. We lieten het echt niet toe dat ze telkens haar zin kreeg. We wilden haar gewoon graag laten voelen dat zowel papa en mama goed zijn voor haar en dat het niet uitmaakt wie wat zal gaan doen qua verzorging of voorlezen, spelen, enzovoort.

Voor het geven van de kus/knuffel bij mijn man heb ik wel altijd erop aangedrongen dat ze dit deed. Ik vind het gewoon belangrijk dat ze dat doet.

Op een gegeven moment heb ik echt een aantal keer gezegd van: ik ga nu boodschappen doen op mijn eentje zodat Lenne bij papa B. kon blijven en dat ze wat meer de band konden heropbouwen om het zo te zeggen. Het was namelijk wel zo dat ik veel meer bij haar was geweest de afgelopen tijd en dat ze veel minder tijd doorbracht alleen bij papa. Ik denk dat die momenten met hun twee er toch wel toe bijgedragen hebben dat het terug beter ging.

Voorbij?

We kunnen nu wel zeggen dat de mamaperiode voorbij is. We laten haar nu soms zelfs kiezen wie er pap geeft bijvoorbeeld en de ene keer is dat mama en de andere keer papa. Daaraan merken we dat het haar niet meer uitmaakt. Ze gaat nu ook weer spontaan knuffelen bij papa B. en wil veel meer activiteiten ondernemen met hem. Ook leuk voor mij, want op een gegeven moment was het best wel vermoeiend om altijd “mama” te moeten horen.

Heeft jouw kind ook zo’n mamaperiode (gehad)? Hoe ben jij daarmee omgegaan?

Kirsten X

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s