Mijn bevallingsverhaal

Zwanger worden is uiteraard nog maar het topje van de ijsberg als het gaat om mama worden. Uiteraard moet dat kindje ook uit je buik. Ik vertel je vandaag hoe mijn bevalling verlopen is.

In de nacht van 15 op 16 juni werd ik wakker omdat ik moest plassen (zoals elke nacht) en merkte dat ik bloed verloor. Op de infosessie/rondleiding in het ziekenhuis hadden ze gezegd dat je onmiddellijk moest binnenkomen bij bloedverlies, dus maakte ik mijn vriend wakker. Die was nog goed in slaap en het duurde wel een aantal seconden vooraleer het doordrong dat we moesten vertrekken.

Het leuke aan ’s nachts op weg zijn naar het ziekenhuis: geen file! Via spoed moesten we binnen en werden we doorverwezen naar de kraamafdeling. Daar werd ik aan de monitor gehangen en stelde men een lichte weeënactiviteit vast. Het was ongeveer 3u30 toen ik aan de monitor lag. Even later kwamen ze mij vertellen dat ze om half 6 mijn vliezen zouden breken en daarmee wisten we dus dat de bevalling effectief die dag zou plaatsvinden. Uiteindelijk werd het geen half 6, maar half 9 vooraleer mijn vliezen gebroken werden.

P1030675

Ze controleerden toen ook nog even hoe het met mijn ontsluiting zat en ik had toen zo’n 2 cm. Nog 8 te gaan, want je moet volledige ontsluiting hebben vooraleer je mag persen en volledige is ongeveer 10 cm.

Na het breken van mijn vliezen werden mij weeënopwekkers toegediend via een infuus. De naald voor dat infuus steken was blijkbaar bij mij een hele klus. Mijn aders op mijn hand zijn niet goed zichtbaar en het was pas de 3de keer raak (hallo, blauwe plekken!). In het begin kwamen de weeën niet goed op gang en was het allemaal nogal goed vol te houden, maar tegen 11u had ik onophoudelijke weeën, zonder enige rustpauze, dat ik toch beslist heb om epidurale verdoving te vragen.

Na de prik in mijn rug duurde het nog even vooraleer de verdoving goed begon te werken, maar eenmaal ze werkte, was het uiteraard allemaal heel comfortabel. Geen pijn meer. Ik had ook zelf een knopje waar ik kon op drukken om de verdoving bij te geven tot deze het maximum bereikt had en omdat ik het eigenlijk wel gehad had met de weeën, drukte ik dus af en toe bij. Ik heb zelf nog even een kort dutje gedaan (luxe!). Zo goed werkte de verdoving… Te goed eigenlijk, zoals je verder zal lezen.

Rond 14u had ik volledige ontsluiting, maar omdat ik eigenlijk totaal niets voldoende qua persdrang, mocht ik niet meer bijdrukken voor de verdoving en moest ik wachten tot er een stukje verdoving uit mijn lichaam was om toch enige persdrang te voelen.

Uiteindelijk zijn de vroedvrouwen mij komen halen om naar de verloskamer te gaan rond 16u45 en mocht ik eindelijk persen. Het had toen echt wel lang genoeg geduurd vond ik! Het persen zelf is een heel raar gevoel. Je hebt langs een kant angst omdat je denkt dat je ‘verkeerd’ aan het duwen bent, maar langs de andere kant weet je dat je goed moet duwen om je kindje te laten geboren worden. Het is echt iets vreemd, heel moeilijk om zoiets onder woorden te brengen.

Tijdens het persen kreeg ik een knip, maar daar heb ik totaal niets van gevoeld. De vroedvrouwen hebben meegeduwd op mijn buik om ons meisje er uit te krijgen.

Lenne werd geboren om 17u26, dus het persen op zich heeft niet eindeloos lang geduurd. Ze woog 3kg840 en was 50 cm lang. Een hele brok dus! De gynaecoloog heeft mij gezegd dat mijn epidurale verdoving een goede keuze is geweest in mijn geval, ze was bang dat het mij zonder verdoving niet gelukt zou zijn. Geen idee wat ze daar concreet mee bedoelde, dat heb ik ook niet meer gevraagd. Het belangrijkste was immers iets heel anders, onze dochter.

P1030682

Ik moet zeggen dat ik van die hele bevalling precies stukken niet meer weet of dat er dingen zijn die gezegd geweest zijn, die ik niet gehoord heb. Waarschijnlijk was ik op andere zaken gefocust en zijn die mij ontgaan.

Na de bevalling werd Lenne in mijn armen gelegd. Een raar moment, want je krijgt ineens een klein mensje dat van jou is, maar dat je nog totaal niet kent. Ik vind het nu heel moeilijk om te zeggen, maar het eerste moment dat ik Lenne leerde kennen was voor mij geen moment van onverklaarbaar geluk. Ik moest haar nog leren kennen, hoe kon ik dan onvoorwaardelijk van haar houden? Sommige mama’s zijn anders en ervaren hun eerste kennismaking met hun baby als één van de mooiste momenten van hun leven. Ik niet. Nu is mijn gevoel totaal anders ten opzicht van Lenne, ze is effectief ‘samen met papa B.) het belangrijkste in mijn leven. Ik zou niet meer zonder haar kunnen en kan nu beamen dat ik onvoorwaardelijk van haar hou.

Hoe is jouw bevalling verlopen? Was voor jou het moment dat je je baby in je armen had één van de mooiste momenten in je leven?

Kirsten X

Advertenties

3 thoughts on “Mijn bevallingsverhaal

  1. Pingback: Bevallen met een vriendin aan je zijde |

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s