Mijn zwangerschapsverhaal (in grote lijnen)

Vandaag vertel ik in grote lijnen hoe mijn zwangerschap verlopen is.

IMG_0083

Toen papa B. en ik beslisten dat er een kindje mocht komen, heeft dat gelukkig niet lang op zich laten wachten.

Ik ben in april gestopt met het nemen van mijn anticonceptiepil, maar het was niet de bedoeling dat ik dan onmiddellijk zwanger zou zijn, dus veiligheid was vereist [you know what I mean].

In augustus 2014 deed ik al eens een zwangerschapstest omdat mijn maandstonden uitbleven, ook al was het begrip “veilig” nog steeds van toepassing. Die test was negatief en enkele dagen later kreeg ik dan toch mijn maandstonden.

In september gingen we op vakantie naar Turkije en papa B. en ik hadden tegen elkaar gezegd dat het vanaf september wel mocht gebeuren. Toen mijn maandstonden na de vakantie weer wat langer uitbleven, heb ik niet direct een test gedaan, want wie weet was gewoon mijn cyclus wat in de war omdat ik geen anticonceptie meer nam. Toen ik ze na anderhalve week nog niet had, kon ik niet langer wachten..

Papa B. was gaan basketten en ik ben snel naar het Kruidvat gereden om een test. Een paar minuten en een urinestaaltje later verscheen een positief resultaat op de test. Ik was ontzettend blij!

Hoe ik het tegen papa B. verteld heb, vertel ik later wel.

Het eerste trimester

Ziek?
De eerste 3 maand waren voor mij de moeilijkste. Ik was ’s ochtends regelmatig misselijk en moest dan ook overgeven. Soms moest ik ook ’s avonds terwijl we aan het eten waren ineens naar het toilet lopen. Ook was ik heel erg moe. Ik viel al makkelijk in slaap in de zetel, maar toen was het een echte ramp. Ik voelde me dus niet echt 100% (fysiek dan).

Gewicht?
Je zag al snel aan mij dat ik zwanger was. Ik heb het geen 12 weken verborgen kunnen houden. Dat kleine buikje was heel snel zichtbaar.

Emotie?
Blijheid alom! Vooral na de tweede echo. Bij de eerste echo kregen we te horen dat ik effectief zwanger was, maar dat er geen kloppend hartje te zien was en dat dit normaal wel al het geval moest geweest zijn in functie van het aantal weken dat ik zwanger was. We hebben dan moeten wachten tot echo 2 (2 weken later) om echt zeker te zijn. Na die echo was er geen twijfel meer mogelijk. Die 2 weken tussen echo 1 en echo 2 hebben heel lang geduurd, maar we waren zo opgelucht als ons het goede nieuws verteld werd!

Het tweede trimester

Ziek?
Gelukkig was die misselijkheid en het overgeven het tweede trimester heel wat minder. Sporadisch kwam het wel nog eens voor, maar ik was energiek, voelde me goed en kon precies de wereld aan.

Gewicht?
Mijn buik groeide en groeide. Ik denk dat ik in het tweede trimester het meeste bijgekomen ben in gewicht en was echt bang als ik op de weegschaal ging staan. Als het in dit tempo verder ging, zou ik misschien 30kg bijgekomen zijn.

Emotie?
Ons kindje groeide goed en was op de echo’s te zien vrij actief. In het tweede trimester kan je normaal je kindje voelen, maar bij mij was dit nog niet het geval. Mijn placenta zat namelijk vooraan mijn buik, waardoor deze voor een extra isolatielaag zorgde. Dit vond ik heel erg jammer, want contact maken met dit kleine wezentje kon ik daardoor niet.

Het derde trimester

Ziek?
Het derde trimester was ik niet meer misselijk ’s ochtends, maar wel terug sneller moe. Misselijk werd ik enkel nog op momenten dat ik sigaretten rook. Ik kon gewoon nergens blijven waar er gerookt werd. Die geur sloeg onmiddellijk op mijn maag en ik moest mij echt uit de voeten maken. Het is sowieso al niet goed om je in een omgeving te bevinden waar er gerookt wordt, dus als je zwanger bent, is dat zeker niet aan te raden. Mijn reukvermogen was zelfs zo scherp dat ik het rook wanneer er aan de andere kant van een vrij grote ruimte gerookt werd. Rookindicator Kirsten!

Gewicht?
Gelukkig kwam ik het derde trimester van mijn zwangerschap niet zo heel veel kilo’s meer bij. Mijn buik groeide nog altijd hard, vooral die laatste weken, maar er kwam niet zo veel gewicht meer bij. Oef!

Emotie?
In het derde trimester wordt het toch alsmaar werkelijker. Ik kon Lenne toen af en toe voelen en zien bewegen in mijn buik, wat toch voor wat meer realisme zorgt. Toch kan ik niet zeggen dat ik effectief al een band had met mijn dochter. Misschien klinkt dit hard, maar voor mij is het zo. Ik kon toch geen verbintenis voelen met een mensje dat ik nog niet kende? Naar uitkijken deed ik wel. Alles in gereedheid brengt voor haar geboorte, suikerbonen klaarmaken, kleertjes wassen en strijken, mijn tas maken voor het ziekenhuis, … zalig vond ik dat!

Hoe heb jij jouw zwangerschap beleefd? Had je al een band met jouw kleintje toen hij/zij nog in je buik zat?

Kirsten X

Advertenties

10 thoughts on “Mijn zwangerschapsverhaal (in grote lijnen)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s